Za amunicję nie uważa się

Wyjaśnienie

Amunicją, w rozumieniu ustawy o broni i amunicji (art. 4 ust. 2–3), są naboje przeznaczone do strzelania z broni palnej. Ustawa dodatkowo w art. 5 ust. 1 i 3 wprowadza zasadę, że również pojedyncze elementy, które same nie są kompletnym nabojem, uważa się za amunicję. Są to spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego oraz pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi, zapalającymi lub innymi substancjami zagrażającymi życiu lub zdrowiu (a więc dokładnie to, co opisują odpowiedzi B i C). Sam pocisk z rdzeniem stalowym osadzony w łusce nie jest objęty tą szczególną zasadą z art. 5 ust. 3 i bez pozostałych elementów kompletnego naboju (spłonki, materiału miotającego) nie spełnia też definicji amunicji z art. 4 ust. 3, dlatego to on, spośród podanych opcji, nie jest uważany za amunicję.